Magnetische kern

Een magnetische kern is een stuk magnetisch materiaal met een hoge permeabiliteit die wordt gebruikt om magnetische velden te beperken en te leiden in elektrische, elektromechanische en magnetische apparaten zoals elektromagneten, transformatoren, elektrische motoren, generatoren, inductoren, magnetische opnamekoppen en magnetische assemblages. Het is gemaakt van ferromagnetisch metaal zoals ijzer, of ferrimagnetische verbindingen zoals ferrieten. De hoge permeabiliteit, ten opzichte van de omringende lucht, zorgt ervoor dat de magnetische veldlijnen in het kernmateriaal worden geconcentreerd. Het magnetische veld wordt vaak gecreëerd door een draadspoel rond de kern die een stroom draagt. De aanwezigheid van de kern kan het magnetische veld van een spoel met een factor duizenden vergroten over wat het zou zijn zonder de kern.

Het gebruik van een magnetische kern kan de sterkte enorm concentreren en het effect van magnetische velden die worden geproduceerd door elektrische stromen en permanente magneten vergroten. De eigenschappen van een apparaat zullen cruciaal afhangen van de volgende factoren:

De geometrie van de magnetische kern.
De hoeveelheid luchtspleet in het magnetische circuit.
de eigenschappen van het kernmateriaal (met name permeabiliteit en hysterese).
de bedrijfstemperatuur van de kern.
Of de kern wordt gelamineerd om wervelstromen te verminderen.

In veel toepassingen is het ongewenst dat de kern magnetisatie behoudt wanneer het toegepaste veld wordt verwijderd. Deze eigenschap, hysterese genaamd, kan energieverliezen veroorzaken bij toepassingen zoals transformatoren. Daarom worden 'zachte' magnetische materialen met lage hysterese, zoals siliciumstaal, in plaats van de 'harde' magnetische materialen die worden gebruikt voor permanente magneten, meestal in kernen gebruikt.


https://en.wikipedia.org/wiki/magnetic_core